از کسی نمی پرسم 

حالت چگونه است ؟!
پلکهایم 
دلتنگیهایش را درو میکند 
و سرِ آستینهایم 
خیسِ اشکِ عصیان های ناکامِ اوست !

از کسی نمی پرسم 
کوله بارت چیست ؟!
گرسنگیم
هوسهایش را فرو می بلعد 
و چینه دانم 
رنگین کمانی از جنسِ غمهای اوست !

از کسی نمی پرسم 
نامت چیست ؟!
نگاهم 
سرگشتگیش را رسم میکند 
و شناسنامه ام
خط کشیِ معوجِ خِلطِ دردهای اوست !

از کسی نمیپرسم
برای چه میخندی ؟!
حسرتهایم
ناگزیرش را رنگ می کند 
وصورتکهایم 
همه آغوش گشاده بر چینشِ احساسات اوست !

از احوال کسی هیچ نمی پرسم...
و تو نیزهیچ مپرس ! 
......
آه های داغ رنگِ من
تمامیتِ زندگی او را
نقشی از هو میکند 
بر شیشه ی سردِ خستگی زمین!
و من 
در رختخوابِ پَر ِرنجهای او
نرم نرم میمیرم ! 
وآنگاه ...
تو در لباسِ ناهشیاری من 
ادامه خواهی داد ...
در زندگی ، 
قطره ، قطره .....
مردن را !